Zie de bloesem aan de bomen,
wit en rose, teer en zacht;
er is leven weer gekomen,
dat de zon te voorschijn bracht.
Kind’ ren roepen in de straten:
Pasen! Hij is opgestaan….
Een gordijn is neergelaten,
stilte; hij is heengegaan.

Hopen, bidden, zeker weten,
toch, zo lang er leven is…
Maar de tijd ons toegemeten
gaat voorbij, dat is gewis.
Komt de zeis ons allen maaien,
valt de christen als het graan?
Neen! Door Jezus is het zaaien,
tot hij straks weer op zal staan.

Kan de dood hem overwinnen
die door Jezus Christus leeft?
Is de dood niet een beginnen
voor wie eeuwig leven heeft?
Door geloof aan Hem verbonden,
die zich voor ons overgaf
in de dood voor onze zonden,
spruit nieuw leven uit het graf.